. . . و علم غيب علم به زمان وقوع قيامت است و علم به آنچه كه خداوند آنها را در سخن خويش ( در اين آيه شريفه ) برشمرده است كه مىفرمايد : « همانا علم قيامت نزد خداوند است و باران را فرو مىفرستد و از آنچه در رَحِمهاست آگاهى دارد و هيچ كس نمىداند كه فردا چه خواهد كرد و در كدام سرزمين خواهد مرد . . . » پس خداوند سبحان است كه به آنچه در رَحِم‌ها ، از نر و ماده ، زشت يا زيبا ، جوانمرد يا بخيل ، بدبخت يا نيكبخت وجود دارد علم و آگاهى دارد و از كسى كه هيزم آتش سوزان باشد يا در بهشت همراه پيامبران باشد باخبر است . و اين است علم غيبى كه جز خداوند هيچ كس آن را نداند ، و امّا غير از اين ، علمى است كه خداوند آن را به پيامبرش آموخت ، و پيامبر نيز به من بياموخت و در حقّم دعا كرد كه سينه‌ام آن را فراگيرد و دلم آن را در خود بپذيرد . آنگاه كه امام ( ع ) خلافت را به عهده مىگيرد و مردم با او در مدينه بيعت مىكنند ، او مردم را از برپا شدن فتنه‌ها و دگرگونى اوضاع ( پس از شهادت خودش ) اطلاع مىدهد امّا رسول خدا ( ص ) را منشأ اين پيش‌گويىها دانسته و در اين باره با صداقت و راستى سوگند ياد مىنمايد و مىفرمايد : « . . . وَ اللَّهِ مَا كَتَمْتُ وَ شْمَةً ، وَلَا كَذَبْتُ كِذْبَةً ، وَ لَقَدْ نِبُّئْتُ بِهَذَا الْمَقَامِ وَ هَذَا الْيَوْمِ » « 1 » ؛ . . . به خدا سوگند ، كلمه‌اى را از حق نپوشانده‌ام ، و دروغى بر زبان نرانده‌ام كه از چنين حال و چنين روزى خبر داده شدم . « 2 » همانگونه كه ملاحظه شد ، امام ( ع ) در سخنان خويش ، بارها تصريح كرده‌اند كه اين همه علوم ؛ علم به اسرار جهان ، علم به تفسير قرآن ، علم به آينده و گزارش از غيب را از پيامبر اكرم ( ص ) دريافت نموده‌اند . آيا اين دريافت و بهره‌مندى از حضور پيامبر ( ص ) چگونه بوده است ؟ و آيا پيامبر اكرم ( ص ) امام ( ع ) را به تفصيل حوادث آينده جهان و اسرار عالم آگاه كرد ؟

--> ( 1 ) . همان ، خطبه 16 . ( 2 ) . رسول خدا ( ص ) ، آن حضرت را از چنين حادثه - مقام خلافت و اجتماع مردم براى بيعت - آگاه فرموده بود . رك : ليثى ، عيون‌الحِكَم ص 507 ؛ مولى صالح مازندرانى ، شرح اصول كافى ج 6 ، ص 339 و ج 11 ، ص 417 ؛ بحارالانوار ج 29 ، ص 589 ؛ محمودى ، نهج‌السعادة ج 1 ، ص 191 .